Enter your search terms:
Top
logo8
 

“Αλογοσκούφιες” πωλήσεις δανείων δημοσίων υπαλλήλων

“Αλογοσκούφιες” πωλήσεις δανείων δημοσίων υπαλλήλων

30 Ιανουαρίου 2016

Άρθρο της βουλεύτριας Πιερίας Ελισσάβετ (Μπέττυ) Σκούφα στην εφημερίδα “Η Αυγή”

Από την αρχή της κρίσης, οι μεγαλύτερες πληγές για τους πολίτες της χώρας μας ήταν τα δάνεια και η υπερχρέωση. Μια κατάσταση που δημιουργήθηκε από συντονισμένες προσπάθειες των τραπεζών και των προηγούμενων κυβερνήσεων να προωθήσουν ένα μοντέλο οικονομίας και κατανάλωσης που εκμεταλλευόταν τους πόθους του ελληνικού λαού για ισότιμη συμμετοχή στο βιοτικό επίπεδο και στα αγαθά των άλλων προηγμένων δυτικών κοινωνιών.

Στην ξέφρενη κούρσα των δανειοδοτήσεων μια ομάδα εργαζομένων στοχοποιήθηκε όσο καμιά άλλη: Οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η «σιγουριά» των αποδοχών τους έκανε τους μισθούς τους ιδανική πηγή πληρωμής υποχρεώσεων για τις τράπεζες. Υποχρεώσεις που πολύ γρήγορα έφτασαν σε μη βιώσιμα επίπεδα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν μέσα στην κρίση πολλοί δανειολήπτες αναγκάστηκαν να ζητούν επιπλέον δάνεια μόνο και μόνο για να πληρώνουν προηγούμενους τόκους αλλά και για την κάλυψη βασικών βιοτικών αναγκών.

Αυτό όμως που εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη παγίδα για τους δημόσιους υπαλλήλους ειδικότερα ήταν τα δάνεια από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Αν και επιφανειακά φαινόταν σαν μια προνομιακή πηγή χρηματοδότησης και διευκολύνσεων, στην πράξη ο δανεισμός από το ΤΠΔ είχε και έχει μια πολύ σημαντική διαφορά. Με τη λήψη του δανείου παρέχεται η ανέκκλητη και απρόσβλητη δυνατότητα στο Ταμείο να παρακρατεί μέρος του μισθού του εργαζομένου (αρχικά 6/10, που περιορίστηκε μετέπειτα λόγω της κρίσης στα 3/10).

Μια τέτοια εξασφάλιση είναι το όνειρο κάθε κερδοσκόπου και έτσι, όταν το 2006 η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή με τότε υπουργό Οικονομίας τον Γ. Αλογοσκούφη χρειάστηκε χρήματα, βρήκε πρόθυμους αγοραστές για ένα μέρος (24.400 από τα 170.000 δάνεια του ΤΠΔ συνολικού ύψους 960 εκατ. ευρώ περίπου). Αυτά λοιπόν τιτλοποιήθηκαν και πουλήθηκαν στην εταιρεία ειδικού σκοπού με την επωνυμία Grifonas Finance No1 PLC και έδρα το Λονδίνο, που δημιουργήθηκε για τον σκοπό της τιτλοποίησης.

Οι όροι της τιτλοποίησης, που έγινε προ κρίσης και δεν αποτελούσε μνημονιακή ενέργεια της τότε κυβέρνησης, είναι απόλυτα και ασυγχώρητα δεσμευτικοί, καθώς δεν επιτρέπεται από τη σχετική σύμβαση οποιαδήποτε μεταβολή ή ρύθμιση, κάθε δε κενό χρηματοδότησης και αποπληρωμής πρέπει να καλύπτεται από το κράτος. Εγκλωβίστηκαν έτσι χιλιάδες δανειολήπτες που δεν μπορούσαν να επωφεληθούν ούτε από τη μετέπειτα μείωση της αναγκαστικής παρακράτησης του μισθού από 6/10 σε 3/10 και έπρεπε να πληρώνουν με τους αρχικούς όρους. Το γεγονός αυτό συχνά το πληροφορούνταν μόνο όταν κατέθεταν αίτημα προς το Ταμείο για ρύθμιση των οφειλών τους. Δημιουργήθηκε έτσι μια τεράστια αδικία σε σχέση με τους συναδέλφους τους των οποίων τα δάνεια δεν πουλήθηκαν.

Αξίζει σε αυτό το σημείο να σημειωθεί ότι μέσω πολλών αγώνων κερδήθηκε απόφαση του Αρείου Πάγου η οποία υπαγορεύει τη δυνατότητα να ρυθμιστούν και αυτά τα δάνεια, τα οποία πριν θεωρούνταν οφειλές προς το Δημόσιο που δεν υπάγονται σε ρύθμιση. Μόνη διέξοδος επομένως ήταν και παραμένει η προσφυγή στα δικαστήρια και η κατάθεση αίτησης για υπαγωγή στον νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Συμπερασματικά, οι δανειολήπτες αυτοί του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων βρέθηκαν εκτεθειμένοι διπλά, γιατί δεν ενημερώθηκαν καν από την τότε κυβέρνηση για την τιτλοποίηση και παραχώρηση των δανείων τους.

Το σκάνδαλο αυτό είναι ακόμα μια κληρονομιά του διεφθαρμένου δικομματισμού της Μεταπολίτευσης στο οποίο καλείται να δώσει λύση η κυβέρνηση της Αριστεράς.

Μπέττυ Σκούφα